Geen categorie

Hebben wij de kleine paardenmeisjes nog in ons als volwassenen?

Misschien een vreemde vraag als titel, maar ik zal beginnen te schrijven waarom ik met deze vraag kom.
Van de week had ik het er met een les klant over… ze zei… “vroeger, vroeger als klein meisje… toen reed ik gewoon. Ik zat op mijn pony en deed het op gevoel.. maar nu…” ik maakte haar zin af… “nu doe je alles met je hoofd, word het technisch en zit er geen gevoel meer bij” waarop ze antwoord “Dankzij jou begint dat weer te komen”.
Bedankt, heel fijn zo’n compliment maar ook vooral een compliment voor haarzelf en wat gaat ze vooruit! Zo mooi om te zien hoe die 2 vooruit gaan, maar laten we niet te ver afdwalen van het onderwerp waarover ik wilde schrijven…

 

 

Heb jij dat kleine paardenmeisje nog in je, nu je volwassen bent?

Ik was op facebook aan het scrollen, gezien ik een beetje ziek ben staat het werk nl even op een lager pitje tot ik beter ben… en ik kwam de zoveelste blog tegen over een fantastisch nieuw technisch apparaat wat ons beter zou leren paardrijden.
Een hulpmiddel, in dit geval was het trouwens niet zozeer technisch, maar wel een zooltje om te zorgen dat onze benen weer even lang zouden zijn en een apparaat wat ons gaat vertellen of en hoeveel we op welke hand doen….
De reacties waren over het algemeen laaiend enthousiast…. maar….

 

 

Waar is ons gevoel gebleven?

Op het moment dat wij met dit soort hulpmiddelen gaan rijden, maken we het paardrijden onnodig lastig, technisch en naar mijn idee dus heel erg moeilijk!
Terugkomend op de zooltjes… veel ruiters denken (vaak ten onrechte) dat hun benen niet gelijk zijn omdat ze dat gevoel hebben. De beugels worden maar ongelijk gemaakt om dat gevoel weg te krijgen. Echter… als ik de meeste ruiters zo bekijk zit het probleem eigenlijk veel hoger, namelijk in de heupen. We trekken (on)bewust onze heupen op waardoor je het gevoel zou kunnen hebben dat je benen ongelijk zijn, je aan 1 zijde je beugel vaak verliest….

Als ik dan terug ga naar het voorbeeld van dat technische apparaat dat ons precies verteld hoe lang we gedraafd hebben, hoe lang gegaloppeerd en hoelang op welke hand enzovoorts enzovoorts. Waarom kunnen we hier niet meer zelf over na denken? Het bij houden? Of is het misschien zo dat we het gewoon allemaal te perfect willen doen?

Kunnen we terug naar dat kleine meisje die paard rijd op gevoel en tóch  ons paard goed trainen?

 

Ik ben er van overtuigd dat dat kan, natuurlijk moet je niet alles op gevoel doen. Af en toe je hoofd erbij is toch wel heel erg handig. Laten we eerst even terug gaan naar die ongelijke beugels… We zouden kunnen werken aan een betere lichaams bewustwording, door weer te gaan rijden vanuit onze zitbeentjes, heupen, buik ipv uit onze benen of erger.. handen….
Eigenlijk zijn daar hele simpele oefeningen voor zodat je niet naar die hulpmiddelen hoeft te grijpen, maar het kost wel enige “afford” . Je moet er moeite voor doen….

Je moet er moeite voor doen… zou dat de reden zijn waarom we voor de makkelijke weg kiezen in de tijd van nu?

De tijd van nu is alles moet snel opgelost, de zogenoemde quick fix methodes. Maar deze methodes werken eigenlijk hetzelfde als het goedkope spul wat je bij de action koopt (bij wijze van voorbeeld natuurlijk). Het is goedkoop spul wat we weggooien als het binnen een paar weken stuk of niet meer mooi is.
Toch zou ik zeggen… onze paarden zijn de moeite waard om in te investeren, maar ons eigen lichaam… waar we nog jaren mee door moeten… is dat toch nog veel meer?

Zullen we weer gaan investeren in ons zelf ipv in de technologie? En weer vriendelijk worden voor onze paarden?

Die laatste vraag… het is natuurlijk absoluut niet zo dat als je hulpmiddelen gebruikt je per definitie onvriendelijk bent voor je paard. Echter als we even terug gaan naar de zooltjes…. als jij door die zooltjes nog steeds scheef zit vanuit je heupen, rijd je onbewust je paard scheef. Je krijgt een scheef paard, als je die niet al hebt want vaak komt het ongelijke gevoel van je benen voort uit een scheef paard 😉 en is de basis van de africhting niet: Rechtgericht, voorwaarts rijden en van ontspanning naar de aanspanning?

En dan kom ik tot de laatste vraag:

Zijn het nog wel hulpmiddelen of zijn het attributen geworden om je eigen “zwaktes” te compenseren?

 

Ik ben heel erg benieuwd naar jullie reacties en zou hier graag een respectvolle discussie over los maken.

 

Reacties mogen openbaar maar uiteraard ook privé. Laat je maar horen! Ik ben benieuwd naar jouw idee over dit “probleem”

spacer

Trailer laden, een vak apart?

Een nieuwe blog, waarbij ik hoop op net zoveel leuke (of minder leuke, maar wel leerzame) reacties!

Trailerladen, outside the box denken…

Trailer laden, een vak apart? Of kan je jezelf verbeteren en daarmee je paard?

Een voorbeeld uit de praktijk, toevallig deze week 2 dezelfde “casussen” gehad. Natuurlijk nooit helemaal hetzelfde, want elke combinatie is uniek en daarmee dus ook de aanpak van het probleem. Het kwam er alleen in beide gevallen op neer dat de mens de nare situatie meenam naar de training en daarmee kregen we dus niets van het paard gedaan. Lichaamstaal was in beide gevallen oké, wat kleine verbeteringen hier en daar waardoor het net wat makkelijker werd, maar niks groots waardoor het paard zo zou gaan reageren.
Nu zul je denken:

maar waarom ging dat paard dan toch de trailer niet in?

Na even te hebben gepraat met de eigenaar bleek… “ja maar de vorige keer ging hij zo hard achteruit dat hij zn hoofd stootte en dat ging zo hard dat ik dat echt niet nog een keer wil meemaken” of “Ja maar als ik hem loslaat gaat hij zéker achteruit” en “ik durf hem niet los te laten hoor, straks valt hij weer aan”
Oké dit zat dus duidelijk Niet in de lichaamstaal, maar in het hoofd van de eigenaar. Zelf het paard gepakt, zonder te denken aan vroeger, ik wist immers enkel uit verhalen wat er gebeurd was.

Wist jij dat de gedachte soms sterker is dan welke hulp dan ook?

Ik ging aan de slag, met beide paarden. Alsof het mijn eigen paard was, waarmee ik gewoon lekker mijn ding wilde doen. Ik had in mijn hoofd, dat wat de eigenaar graag wilde. Met plezier… naar het bos! Zonder stress…
Natuurlijk ging met deze verandering het paard niet dírect mee want die trailer… dat bleef toch wel een heel erg eng ding. Maar na een klein beetje aandringen, vooral aan de achterkant (want de grootst gemaakte fout tijdens het trailerladen is blijven trekken aan de voorkant!) toch een stapje de klep op. De druk viel weg en het paard verbaasde zich en vloog direct weer achteruit. Hij snapte niet dat de druk eraf zijn beloning was.

Even een stapje terug… naar de bak.. zonder trailer…

Je zult nu denken… naar de bak… zonder trailer? Euh je kwam daar toch om trailer te laden? Dat klopt, maar als het paard niet beseft dat hij voor druk van achter naar voren moet (en aan zn hoofd word hij alleen gestuurd!) dan kun je bij de trailer helemaal niets beginnen. Als je paard door heeft dat hij door druk van achter naar voren moet, gaat hij naar voren dat de druk dan weg valt… dan heb je al heel veel gewonnen! Dit is namelijk ook hoe het in de kudde ook werkt, dus voor een paard zou dit natuurlijk moeten zijn. Helaas zijn veel paarden het verleerd, maar als je even met ze gaat spelen komt dit écht wel naar boven omdat het zo natuurlijk voelt voor ze.

Het knopje is om… terug naar de trailer..

Goed.. het paard snapt dat hij naar voren moet op druk van de achterkant, maar daarmee is de angst voor die veel te enge trailer natuurlijk nog niet verholpen. We gaan weer een stapje naar de klep, gaan regelmatig eens even achteruit, naar links en naar rechts… want de beste manier om een angst te overwinnen… is afleiding! 1 stapje op de klep, alle druk valt los… nog een stapje naar voren.. hé de druk valt weer weg. Dít is leuk! Goed ik doe nog een stapje naar voren voor je!
Oh dat mocht niet? Euh? Dit snap ik niet… je wilt toch dat ik erin ga?
Nee ik wil dat je er in gaat als ík het vraag… je laat je paard toch ook niet over een sprong springen als jij dat niet wilt?
Oke dus een stapje in de achteruit, dat is vreemd….
Even rusten, en daarna weer een stapje naar voren… hé verrek die trailer ís helemaal niet zo eng… er is zelfs wat te eten te vinden….

Een half uurtje later… staan we ontspannen op de trailer…

Ontspannen op de trailer… zo belangrijk!

En nu de eigenaar gezien heeft… dat het ook ontspannen kan, als je de kracht van je gedachte maar onderkend…

Er is nog een beetje werk, en daar gaan we mee bezig… maar soms… regelmatig… is niet het paard het probleem…
Gaat jouw paard niet op de trailer? En wil je dit graag opgelost hebben? Ik kan je helpen. Bekijk de website https://www.mishpa.nl/trailer-laad-problemen/ voor meer informatie. Natuurlijk mag je ook altijd contact opnemen.

spacer

Een paard in balans presteert beter

Het gebeurd niet vaak, maar ik denk in dit geval dat alle paardeneigenaren het ermee eens zijn:
“Een gezond paard presteert beter”. Maar hoe krijgen we dit nu voor elkaar?
In deze blog wil ik hier wat verder op in gaan.
We krijgen allemaal wel te maken met kleine tegenslagen in de prestaties met je paard, of dit nu op wedstrijd is of gewoon thuis. Een klein dipje kan gebeuren en is helemaal niet erg…

Maar wat nu als dat dipje langer duurt?

Natuurlijk ga je eerst lichamelijke ongemakken uitsluiten, bijv via een dierenarts maar bij geen zichtbare pijnklachten is het misschien ook verstandig eens een osteopaat of fysiotherapeut te laten komen. Deze behandeld je paard, maakt zijn spieren weer los en na een dag of 5 mag je weer aan het werk met je paard. Echter zullen deze behandelingen zonder de juiste training niet het gewenste effect hebben. Want door de training zul je ook moeten zorgen dat de spieren los blijven.

Aan de longeerlijn

Hoe zorg je nou dat je paard soepel blijft?

Een paardenlichaam trainen is nog zo simpel niet, het is een groot complex lichaam, maar zo niet nog een complexer brein wat ook zeker kan zorgen voor lichamelijke klachten. Het is dus van groot belang dat het paard zowel mentaal als fysiek in balans is.

Het grote lichaam kan je op verschillende manieren trainen, aan de hand of onder het zadel.
Je wilt graag een paard die aan beide kanten evenveel bespiering heeft, de kont mooi achter de schouder, in een rechte lijn.
Het eerste wat belangrijk is is een goed werkend achterbeen, dit betekent niet dat we het paard heel hard gaan laten lopen, want ook dat kan prima op de voorhand. We willen juist graag naar een dragend achterbeen ipv stuwend. Door te werken aan de buiging in het lichaam van het paard (verwar dit NIET met buiging in de hals!) zul je merken dat het achterbeen meer ruimte gaat krijgen om onder te treden. Dit is een stukje rechtrichten. Het kan aan de hand, maar ook zeker onder het zadel gebeuren. Belangrijk is is dat je kleine stukjes oefent, het werkt immers behoorlijk door ook in de kleinere binnenste spieren. Helaas kan je paard je niet vertellen dat hij spierpijn heeft.

 

Een paard wat hiermee beter in zijn lijf komt te zitten zal mentaal ook veel beter presteren, daardoor veel zelfverzekerder zijn en vol zelfvertrouwen sámen met je aan t werk willen. Maar naast het paard, zul ook jij zelf moeten werken aan je zelfvertrouwen, je balans (zowel fysiek als mentaal) waardoor je paard ook samen met je wíl werken.
De volgende blog zal ik hier aan wijden. Hoe zorg je zelf voor de juiste balans tijdens het paardrijden.

Meer weten/leren?

Bekijk de website eens voor mijn lessen, want door dingen in de praktijk te ervaren leer je zelf zo ontzettend veel. Het word ook duidelijker dan de dingen die geschreven zijn. Paarden trainen is namelijk naar details kijken, en met die details de training afstemmen op wat past bij paard en ruiter.

Deze blog:

Deze blog is geschreven door Mieke Wind (van Mishpa).
Vond je het een leuke/interessante blog, dan vind ik het fijn als je deze blog zou willen delen.
Heb je vragen: de reacties staan open dus laat gerust iets achter, dat vind ik erg leuk! Liever in een privé bericht? Dat is geen probleem, info@mishpa.nl of via whatsapp/telefoon te bereiken op 0611070760
Heb je aan of opmerkingen, dat mag natuurlijk ook! Zo kan ik alleen maar weer verder leren!

spacer